Samodzielnosc z rodzicami czy samemu ?

[maciej]

Myślałem nad pewnym nurtującym pytaniem jak to jest u was z wyprowadzka z domu

Wielu z was ma już własną pracę, własne życie, własne problemy itp. I na pewno cześć z was nie mieszka już razem z rodzicami, tylko we własnych (wynajętych) czterech katach. Czy jest lepiej ? Czy może jednak rodzinne grono w którym sie urodziliśmy jest niezastąpione.

Ciekaw jestem waszych odczuć na ten temat.

[fanka]

Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej Jesli za parę lat będę mieszkać w innym miejscu to i tak będę wracać do mojego rodzinnego domu i rodzinnej miejscowości, choćby nawet na wakacje

[Bronek85]

Ja już od kilku lat mieszkam w wynajętych czterech kątach i muszę przyznać, że takie rozwiązanie ma bardzo wiele plusów. I nie chodzi mi o to, że jak tylko wyrwiemy się z domu to "hulaj dusza, piekła nie ma".
Zgadzam się, że w "domu" najlepiej, jednak na pewnym etapie czas najwyższy nauczyć się samodzielności. A zmiana mieszkania jest ku temu najlepszą okazją.

[trawka70]

Podzielam opinię Bronka85, tylko problem jest ze znalezieniem tego tzw. "pewnego" etapu w życiu, wielu ludzi tak na prawdę boi się usamodzielnić, boją się przeważnie tzw, "prozy życia"

[Zuza]

Myślę, że u każdego następuje pewien okres w życiu i myśli o usamodzielnieniu się. Ale jednym przychodzi to trudniej a innym łatwiej. Łatwiej może tym , którzy "wyfrunęli" z domu wcześniej do internatu czy akademika. Jednak najważniejsze powinno być tzw. zaplecze domowe do którego się wraca z wielka ochotą a nie tylko z obowiązku. Myślę, że gorzej jest jednak z tymi ludzi już całkiem dorosłymi, którzy się usamodzielnili, założyli własne rodziny, ale nie odcięli "pępowiny" i nie są w stanie normalnie funkcjonować bez akceptacji wszelkich (nawet najdrobniejszych) poczynań z domem rodzinnym a nie swoją najbliższą rodziną. Znam takich którzy zachowują się jak ubezwłasnowolnieni od domu rodzinnego a mają już powiedzmy sporo lat a jeszcze jakby nie dorośli do "samodzielnego" funkcjonowania.

[trawka70]

także znam wiele ju bardzo dorosłych osób, które nie mogą oderwać się od "pępowiny", zam też wielu młodych ludzi, których ten "narząd" uwiera a wręcz dusi, jednak nie mogą go od siebie usunąć. W tym ostatnim przypadku tzw. "rodzina" stara się za wszelką cenę kontrolować wszystkie kroki młodego człowieka, nie dając mu ponieść konsekwencji własnych poczynań. Ta nadopiekuńczość nie wychodzi nikomu na dobre, jednak "starzy" uważają, że wiedzą lepiej i koniec. To jest problem, jak go przerwać? Oczywiście o rozmowie nie ma co marzyć, bo żadna argumentacja nie trafia. Spotykam wiele takich przypadków, kończą się one niestety niezbyt pomyślnie dla młodego człowieka. Szczególnie w rejonie naszej gminy ten problem jest widoczny.

[MAX]

Dla mnie w domu najlepiej, wszystko jest i nie trzeba się o nic martwić!!